Gülümsedi, parmak ucunda uzanarak dudağımdan öptü. Onu kendime çekerek sımsıkı sarıldım, o da bana sarıldı, sonra bıraktı. Kısaca bakıştık ve gitti.
O gece içim içime sığmıyordu, ileri geri, aşağı yukarı, içeri dışarı; evin içinde dört dönüyordum. Kendimi dünyadan daha büyükmüşüm gibi hissediyordum, her şey sanki içimdeymiş, sanki hedefleyecek başka şey kalmamış gibiydi. İnsanlık küçüktü, tarih küçük, yeryüzü küçük, sonsuz olduğu söylenen evren bile küçüktü. Ben hepsinden büyüktüm. Müthiş bir duyguydu bu.

Karl Ove Knausgaard