Ne yanar kimse bana âteşî dilden özge
Ne açar kimse kapım bâd-ı sabâdan gayrı.

Karakter sınırı çıktığından beri uzak düştük birbirimize uzun uzun, ağır ağır konuşmayı sevenler olarak.  Hadi yukarıdaki dizeleri bırak sadece kendi haline orada burada. Bırakamadık. Bırakamayanlar olarak bırakıldık kendi haline orada burada. Ne mektupsuz, ne kedisiz.  Tek başına çıktığımız bu yolda yalnız kaldık.

‘Yalnızlık ömür boyu’ diyor, gerzek bir şarkıcı– demiş üstad da neden demiş kendisine soramadım henüz.